Op deze pagina wil ik kleine stukjes schrijven ter ere van mijn overleden gerbils.

Bray(hanna)         10-12-2007  -  02-08-22010
Mijn eerste gerbils waren Sjors en Sjimmie, 2 leuke mannen, broertjes. Maar het fokken begon toch te kriebelen en ik ben bij fokkers gaan rondvragen en informeren. Mij werd aangeraden een pensioenvrouwtje aan te schaffen. Dit is een gerbil dame die drachtig is en die bij een dochter uit het vorige nest of een ander (gekoppeld) vrouwtje zit. Het laatste nestje wordt dan geworpen bij degene thuis die het drachtige vrouwtje overneemt. Zo kan iemand wennen aan wat pups zijn en hoe ermee om te gaan. Zodoende kwam jij bij mij, lieve Bray. Je was een prachtige moeder en hebt je kleintjes prima verzorgd en opgevoed. Helaas was je vriendin Akira niet zo lief tegen de uks en heeft ze er 4 opgegeten... Gelukkig kon ik Aivy en Mileena nog redden en heb jij nog een laatste nestje van deze 2 pupjes mogen opvoeden. Hierna heb je afscheid genomen van Mileena, zij mocht met Diego samenwonen en heeft een paar mooie nestjes gehad. Je zal trots zijn geweest als oma van al die kanjers! Aivy is altijd bij je blijven wonen, jullie hebben samen nog een (hopelijk) gelukkig leven geleid bij mij thuis. Helaas... het weekend was je al duffig en niet in orde. Je buik zwol op en op maandagochtend was het echt erg. Ik ben direct naar de dierenarts gegaan. Mijn vermoeden dat je vocht in je buik had bleek helaas goed... je was niet meer te redden. Je hele buik zat vol bloederig vocht, waarschijnlijk heb je ergens een gezwel gehad. Veel te jong ben je van me weggegaan meis, maar het leven is soms niet zoals we hopen. Nu heb je rust en geen pijn meer, vaarwel mijn mooie meid!!

In verwachting van haar laatste nestje zie je hier mooie Bray

 

Sjors          juli 2005  ??? - 22 januari 2009
Sjors, mijn 3,5 oud geworden gerbil man en broertje van Sjimmie, is naar de regenboogbrug vertrokken. Nadat Sjimmie was overleden kreeg hij een nieuw vriendje, een opvanggerbil die ik Sibe had genoemd. Helaas is het koppelen fout gegaan en heeft Sibe Sjors flink te grazen genomen. Sjors zijn neus was kapot gebeten, verscheidene bijtwonden op het lichaam en zijn pootje rechtsahter bleek gebroken. Ik heb ze direct gescheiden en met Sjors naar de dierenarts gegaan. Daar bleek dus de poot gebroken te zijn en we hebben Sjors op pijnstilling en antibiotica gezet. Een week aangekeken en Sjors goed verzorgd en liefde gegeven en terug naar de dierenarts gegaan. Pootje wilde niet echt aangroeien we zouden het nog wat tijd geven omdat Sjors zich er goed mee bleek te verplaatsen. Maar daarna draaide de poot elke dag in een meer rare stand en kreeg hij kale plekken van het schuren over de grond en was ik bang dat het open zou barsten, daarnaast kon hij ook niet zonder de pijnstilling. We besloten de poot te amputeren, duur grapje maar alles voor mijn beestjes! Daarna een tijd van herstellen, dit ging heel goed en ik ben echt trots op mijn manneke dat hij zich er zo goed doorheen heeft geslagen! Zijn nieuwe vriendje, Spooky, wilde hij maar wat graag ontmoeten en na het koppelen waren ze heel lief samen. Enige weken heeft dit goede resultaat zich aangehouden, toen begon Sjors af te vallen en zwakker te worden. Wat ik hem allemeaal heb gevoerd, ik kan het niet meer bijhouden. Terug op pijnstilling, antibiotica geprobeerd, zonder medicijnen, eiwitrijk poedertje als extra voeding, alle vette ha[jes die er bestaan, brinta, lactose, etc. De laatste weken van zijn leven dacht de dierenarts zullen we eens druivensuiker proberen omdat hij zo sloom was en zwak en ook blind leek te zijn geworden. Veel verandering heb ik niet gemerkt hiermee, klein beetje wel als hij het net had gehad maar dat was maar voor kort. Uiteindelijk kreeg Sjors ook heel veel last van niesbuien en proesten door zijn nu chronisch kapotte neus. Zijn neusgaten waren erg groot omdat deze kapot waren gebeten en als gevolg had dit dat hij veel irritaties kreeg aan zijn slijmvliezen. Sjors was de laatste dagen van zijn leven nog meer afgevallen en zat al op 52 gram. Hij had non stop niesbuien waarbij hij zelfs omviel, proesten, rochelen, ziek zijn, niks met Spooky willen doen, blind, down, moeilijker eten....

Het was beter om mijn mannetje te euthanaseren, hij had geen waardig leven meer en wilde hem liever pijnloos laten sterven met waarde dan hem weg te laten kwijnen.

Vaarwel mijn mooie mannetje, ik heb alles voor je gedaan maar het wilde niet lukken, ik mis je!!







Sjimmie:      juli 2005 ?? - 3 september 2008

Sjimmie, mijn ruim 3 jaar oude gerbil man en broer van Sjors, is naar de regenboogbrug vertrokken. Hij was al maanden wat ouderdomsverschijnselen aan het vertonen als in luiheid en wat minder oplettendheid. Maar hij leek fysiek altijd nog in goede conditie dus ik zocht er niks achter. In de week van 25 augustus begon zijn vacht een beetje te plukken en hij was wat slomer en zijn ogen werden wat dof. Op donderdag 28 augustus merkte ik dat hij wat opmerkelijker ademhaalde. Maar het was allemaal met tussenpozen en nooit heel lang. Vrijdag begon hij wat pendelend adem te halen en was hij met momenten ziek, (bolle ogen, haren uiteen, oppervlakkig ademen). Ik heb het even aangekeken omdat het misschien een griepje zou zijn. Ik merkte wel dat het niet zijn longen waren, hij klonk niet reutelend of piepend. Ik heb een lekker kruikje voor hem gemaakt en wat zacht voedsel. Op zaterdag ging het slechter met hem en ben ik naar de dierenarts gegaan. Zij kon niks vinden en ze vond hem niet ziek ogen en ik kon met pijnstillers naar huis. Zondag werd hij permanent ziek en zat de gehele dag op zijn achterpootjes in zijn zandbk te hangen met zijn koppie op de rand. Als hij echt doodmoe ervan werd viel hij om, om daarna weer op te krabbelen en opnieuw dezelfde positie in te nemen. Maandag ben ik opnieuw naar de dierenarts gegaan, zij kon niet zeggen wat hij had maar gaf hem naast de pijnstilling ook antibiotica mee. Ook voer om aan te maken omdat hij niet meer zelf wilde eten en ik hem moest gaan dwangvoeren. De uren slopen traag voorbij voor Sjimmie, en voor mij ook. Op dinsdagavond was de moed ver te zoeken, hij beet mij flink en daarna nog een stuk of 5 keer gelukkig minder hard. Hij gaf de moed op, Sjors had de moed allang opgegeven (weggekropen in andere hoek van het hok), en nu begon ik ook de moed op te geven. Op woensdag 3 september zat er zo'n zielig hoopje zieke gerbil in het hok, die nergens meer op reageerde en nergens meer behoefte aan had. Ik heb een beslissing genomen en om 11:45 uur heb ik Sjimmie laten euthanaseren. Hij is vertrokken naar de regenboogbrug en speelt daar nu met alle eerder vertrokken gerbil vriendjes. Het arme ding had niet eens een tweede spuit nodig, van het sedatiemiddel alleen was hij al overleden. Later bleek hij een heel opgezette lever gehad te hebben, waarschijnlijk en tumor, en had hij dus nooit beter kunnen worden!
Het was een moeilijke beslissing om hem te euthanaseren, maar wel de juiste.


Dag lieve Sjimmie, je was een kanjer!!